Op weg naar Laos – en duizenden kilometers van huis kom je ineens bekenden tegen
Op de fiets krijgt een reis vanzelf richting. Niet alleen op de kaart, maar ook in je hoofd. Je beweegt langzaam door het landschap, maakt omwegen, stapt af waar het interessant wordt en komt onderweg van alles tegen. Soms tempels en rotsen, soms droge watervallen, soms honden, en heel soms zelfs bekenden, duizenden kilometers van huis.
Deze etappe bracht me door Thailand, steeds verder richting Laos.
Frank van Rijn
Santos Travelmaster 3+
Ontmoetingen onderweg
In Khorat ontmoette ik een bekende: Bert Sitters, de Thailandkenner, maar dat was geen toeval. We wisten van elkaar dat we die winter ergens in Thailand zouden rondzwerven, dus een ontmoeting was met behulp van het wereldwijde web eenvoudig te plannen.
Een andere ontmoeting was wél toevallig. In diezelfde plaats kwam ik Huub Smid uit Appelscha tegen. Ook hij was op de fiets. Dan reis je naar de andere kant van de wereld en ontmoet je een collega-fietser die nog geen vijftien kilometer bij je vandaan woont. Samen bezochten we het historische park van Phimai, met zijn indrukwekkende Khmer-tempels.
Daarna ging ieder weer zijn eigen kant op, zoals dat gaat op reis.
Fietsen door het land van dinosaurussen
Ten noorden van Khorat kwam ik in een gebied waar in een grijs verleden dinosaurussen hebben rondgelopen. Er zijn daar botten en fossielen van deze reusachtige beesten gevonden. Het is een merkwaardig idee dat ik nu op mijn fiets rondrijd waar miljoenen jaren geleden deze reusachtige dieren rondzwierven.
Ergens langs de weg vond ik een complete dinosaurus van ongeveer een decimeter lengte. Ik adopteerde hem als mascotte, stopte hem onder een snelbinder en noemde hem Dino. Gelukkig was hij van stof, want een echte zou lastig kunnen gaan worden, vooral als hij naar zijn normale lengte van 16 meter ging groeien.
Droge watervallen en een klim vol verrassingen
Dicht bij Ban Phaeng bezocht ik twee watervallen: Tat Kham en Tad Pho. Geen van beide voerde water. Dat was jammer, maar het was de droge tijd en dan valt er nauwelijks regen. Je kunt je afvragen waar je beter mee bent: Een prachtige waterval waar veel water af stroomt en met een grijze regenlucht boven je, of een droge waterval met een prachtig, lekker zonnetje er boven. Ik koos voor het laatste en liet de rest over aan mijn verbeelding.
De wandeling daar bleek verrassend mooi. Ik liep verder omhoog langs droge deelwatervallen, klauterde langs steile ladders en kroop door smalle rotsspleten, om uiteindelijk boven op de berg te komen vanwaar ik ver in de omtrek uitkeek.
De Naga Cave
Een paar dagen later, in de buurt van Bueng Khong Long, maakte ik een wandeling naar de beroemde Naga Cave. Een gids was verplicht. Het voordeel van het hebben van die gids was dat hij allerlei interessante dingen vertelde. Helaas ging dat in het Thai. Nederlands sprak hij geen woord en evenmin Engels, zodat het hele verhaal langs me heen ging. Gelukkig waren er twee Thaise vrouwen in de groep die Engels spraken en alles voor mij vertaalden.
De berg, waarin zich de grot bevond, bleek vol te zitten met gleuven, kloven en nauwe doorgangen. Soms liepen we tussen twee van elkaar gespleten rotswanden door, waarbij ik me afvroeg of die zich ooit weer zouden sluiten. Als zoiets juist op het moment gebeurt dat je je er tussendoor aan het wurmen bent, is dat een erg onaangename ervaring, lijkt mij. Gelukkig bleven de twee helften braaf op hun plaats.
In de Buddhistische mythologie is deze hele berg één grote opgerolde Naga, een slang die Buddha beschermt.
Uiteindelijk bereikten we de grot, waar een gouden Buddha stond met een gouden Naga boven zich. Boven op de berg stond ook nog een tempel. Aan goud geen gebrek.
Bekend terrein: Wat Phu Tok
Na deze wandeling vervolgde ik mijn tocht langs rubberboomplantages naar Wat Phu Tok. Dat was voor mij bekend terrein, want ik was daar drie en zeven jaar eerder ook al geweest.
Maar zelfs voor deze derde keer bleef het een bijzondere plek: een rots waar op verschillende niveaus houten vlonders en wandelgangen langs zijn aangelegd. Over houten trappen en smalle paden en onder overhangende rotsen door klom en liep ik langs vele tempeltjes en heiligdommen.
Een positieve gedachte
Na Wat Phu Tok reed ik verder richting de Mekong. Onderweg kwam ik langs een bord dat waarschuwde voor overstekende wilde dieren. Ik meende in het plaatje op het bord een olifant te herkennen. Maar de dieren waar ik het meest mee te maken kreeg, waren honden, niet wilde honden, maar honden die meenden hun territorium te moeten verdedigden tegen indringers op de fiets. Soms kwam er één op me af, soms meerdere tegelijk. Ze waren niet echt gevaarlijk, maar wel uiterst hinderlijk. Regelmatig moest ik van de fiets springen om ze weg te jagen. Het voortdurende geblaf begon me steeds meer te irriteren.
Op een avond, na die dag zevenmaal hondenaanvallen te hebben afgeslagen van in totaal vijftien van die 'trouwe bewakers', had ik een moment van zwakte. Ik had er schoon genoeg van en overwoog om zo snel mogelijk het vliegtuig terug naar Nederland te nemen (waar overigens ook heel erg veel honden zitten!!!)
Toen dacht ik plotseling terug aan mijn reis van een jaar geleden door Nicaragua, waarop ik 's nachts in een hotelletje, tussen het toilet en mijn kamer, mijn rechtervoet brak op een afstapje van 6 cm. Gevolg: einde reis, voet in het gips, repatriëring en drie weken stilzitten met mijn been omhoog. Vergeleken daarmee was deze reis eigenlijk een luxe. Mijn voet was genezen, het was steeds mooi weer en mijn fiets deed het perfect. Vanaf dat moment probeerde ik elke hond te zien als de brenger van het goede nieuws: “Grote boffer, die je bent! Wat zanik je toch! Wees blij met kwelgeesten zoals wij. Die brengen kleur aan je reis!” Ik was benieuwd hoe lang ik deze positieve gedachte vol zou houden.
De Mekong en de oversteek naar Laos
Die dag bereikte ik de Mekong. Aan de overkant lagen de bergen van Laos. Na al het vlakke land van noordoost-Thailand hadden die bergen een grote aantrekkingskracht op me.
Niet ver naar het zuiden lag de brug over de Mekong naar Tha Khek. Alleen mocht je daar niet overheen fietsen. Mijn fiets moest mee in een pendelbus. De bagageruimte zat vol, dus alles werd uiteindelijk op het middenpad van de bus geladen. Veel gedoe voor niets, maar regels zijn regels.
Aan de andere kant kreeg ik een stempel in mijn paspoort, goed voor dertig dagen Laos. Daarna kon ik mijn reis voortzette.
Laos lag voor me open.
Lees het volledige verhaal van Frank van Rijn op zijn website.
