Terug naar hoofdinhoud

Van Turkse gastvrijheid tot de Zijderoute

Na 3.250 kilometer door Europa vervolgen Dries en Tanya hun fietsreis naar Singapore op hun Santos Adventure Lite. In Turkije ontdekken ze bijzondere kampeerplekken en worden ze overal gastvrij ontvangen. Daarna wachten de eindeloze vlaktes van Kazachstan en de eeuwenoude steden langs de Zijderoute. Maar niet alles verloopt volgens plan. Van onverwachte routewijzigingen tot een treinreis zonder kaartjes: onderweg blijkt het avontuur minstens zo bijzonder als de bestemming.

 Dries Borstlap & Tanya Spee
Bicycle Santos Adventure Lite

 

Een warm welkom in Turkije

Na 47 dagen fietsen door Europa steken Dries en Tanya de Turkse grens over. De temperaturen lopen flink op en het verkeer wordt drukker. In Istanbul nemen ze de tijd om de stad te ontdekken. Ze dwalen over de Grand Bazaar, proeven lokale gerechten en steken met de veerboot over naar de Aziatische kant. Daarna gaat de reis verder richting het binnenland.

Onderweg ontdekken ze hoe gastvrij de Turken zijn. In een café krijgen ze onverwacht thee aangeboden. Even later volgt nog een kopje en daarna een broodje. Soms weten ze niet eens van wie het eten of drinken afkomstig is. Het zijn kleine verrassingen die het fietsen door een onbekend land extra bijzonder maken.

Dries Tanya 11

Ook de overnachtingsplekken worden steeds avontuurlijker. Ze zetten hun tent op een uitgestrekte zoutvlakte en slapen in een eeuwenoude, uitgehouwen grot. Op weg naar Cappadocië fietsen ze door een landschap vol bijzondere rotsformaties, met huizen, kerken en zelfs kastelen die eeuwen geleden uit het gesteente zijn gehouwen.

Tussen die rotsen vinden ze opnieuw een prachtige plek voor hun tent, met uitzicht over de valleien. De volgende ochtend gaat de wekker al om half vier. Dit keer stappen ze niet op de fiets, maar in een luchtballon. Terwijl de zon opkomt, zweven ze boven Cappadocië, omringd door tientallen andere ballonnen.

Na deze bijzondere ervaring worden ze allebei ziek en moeten ze hun verblijf noodgedwongen verlengen. Gelukkig kunnen ze na enkele dagen rust weer verder. Via het bergachtige oosten van Turkije bereiken ze uiteindelijk Georgië.

Dries Tanya Luchtballonen

Eindeloze vlaktes in Kazachstan

Eigenlijk willen Dries en Tanya vanuit Georgië via Azerbeidzjan en de Kaspische Zee verder reizen. Maar omdat de grens met Azerbeidzjan gesloten is, moeten ze hun plannen aanpassen. Ze pakken hun fietsen in en vliegen naar Aktau, aan de westkust van Kazachstan.

Dries Tanya vliegen  Dries Tanya 05

Daar wacht een compleet ander landschap. Eindeloze vlaktes, temperaturen tot wel 40 graden en nauwelijks schaduw. Onderweg zien ze kamelen en paarden langs de weg, soms verzameld bij een klein meertje. Het doet hen zelfs een beetje aan Afrika denken.

De afstanden tussen dorpen zijn groot en voldoende water vinden is niet vanzelfsprekend. De winkeltjes zijn vaak niet herkenbaar of op de kaart aangegeven. Op een middag gaan ze daarom op zoek naar een plek om hun flessen bij te vullen. Ze vragen een voorbijganger om hulp, die hen naar het einde van de straat stuurt. Daar wijst iemand anders weer een nieuwe richting aan. Na meerdere keren vragen en aankloppen, komen ze uiteindelijk bij een gewoon woonhuis terecht.

Pas na vijf minuten en drie keer kloppen verschijnt er iemand. De vrouw loopt met hen mee naar een schuur, haalt het slot van de deur en laat een paar flessen water en pakken noedels zien. Missie geslaagd!

Dries Tanya 10

Ook de wind maakt het fietsen soms zwaar. Met volle bepakking en een stevige tegenwind komen ze maar langzaam vooruit. Wanneer Tanya zich niet goed voelt, besluiten ze een deel van de route te liften en een paar dagen rust te nemen.

Gelukkig zijn er ook volop mooie momenten. Ze kamperen midden in de woestijn, genieten van de zonsondergang en fietsen over onverharde paden naar een indrukwekkend zoutmeer dat zo'n honderd meter lager ligt dan het omliggende landschap.

Dries Tanya 02

Zonder treinkaartjes de grens over

Na hun avontuur in de Kazachse woestijn willen Dries en Tanya verder naar Oezbekistan. Maar de grens oversteken blijkt nog een uitdaging. Op hun route kunnen ze alleen met de trein het land in, terwijl de treinkaartjes al een maand van tevoren zijn uitverkocht. Zo ver vooruit plannen is tijdens een fietsreis nauwelijks mogelijk.

Ze besluiten het erop te wagen en fietsen naar het station in Beyneu. Eigenlijk willen ze een deel van de honderd kilometer liften, maar met een onverwachte rugwind gaat het zo lekker dat ze uiteindelijk de hele afstand fietsen.

Op het station vragen ze eerst netjes of er nog kaartjes beschikbaar zijn. Het antwoord is, zoals verwacht, nee. Dan zit er niets anders op dan te proberen of ze toch met hun fietsen aan boord mogen.

De eerste trein missen ze. Gelukkig komt er vier uur later nog een kans. Samen met twee andere fietsers, die al bijna twee dagen proberen de grens over te komen, spreken ze verschillende medewerkers aan. Ze worden van de ene persoon naar de andere gestuurd, totdat ze uiteindelijk bij een hoge conducteur en een verantwoordelijke van de grenscontrole terechtkomen.

Na kort overleg wisselen de twee mannen een paar woorden en volgt er een klein knikje. Meer hebben Dries en Tanya niet nodig. Voordat iemand zich kan bedenken, tillen ze hun fietsen en bagage de trein in. Ook de twee andere fietsers mogen mee!

Dries Tanya Trein  Dries Tanya Trein 2

Daarmee is het avontuur nog niet voorbij. Ze wachten urenlang in een snikhete trein op de grenscontroles. Eerst aan de Kazachse kant en later opnieuw in Oezbekistan. Pas daarna kunnen ze een beetje ontspannen.

Een stoel of slaapplaats hebben ze natuurlijk niet. Dus brengen ze de nacht door op de vloer van de trein. Niet bepaald comfortabel, maar ze zijn de grens over!

Langs de oude Zijderoute

Eenmaal in Oezbekistan volgen Dries en Tanya de oude Zijderoute. Ze bezoeken Khiva, Buchara en Samarkand, steden vol turquoise koepels, indrukwekkende mozaïeken en eeuwenoude gebouwen.

In Khiva willen ze eigenlijk alleen iets eten in het historische centrum. Maar de kaartjesautomaat blijkt kapot en de reparateur laat nog even op zich wachten. Daarom mogen ze alvast gratis naar binnen. Hun plannen veranderen spontaan en ze besluiten meteen de hele stad te verkennen.

Dries Tanya 12

Ook in Buchara genieten ze van de bijzondere architectuur. Overal staan prachtig versierde gebouwen die in Nederland of België waarschijnlijk stuk voor stuk een grote toeristische attractie zouden zijn. Hier kunnen ze er rustig tussendoor wandelen.

Tussen de steden blijven de omstandigheden uitdagend. In de woestijn leggen ze op een dag zelfs zo'n 230 kilometer af, hun langste fietsdag tot dan toe. Wanneer ze eindelijk hun tent opzetten, is het al diep in de nacht. De volgende ochtend blijkt dat ze op een plek vol doornen hebben geslapen. Resultaat: twee lekke banden. Een goed begin van de dag!

Een onverwachte uitnodiging

Niet alleen de steden maken indruk. Ook de ontmoetingen onderweg blijven Dries en Tanya verrassen.

Wanneer ze in de buurt van de grens met Tadzjikistan fietsen, worden ze door een man op straat uitgenodigd om bij hem thuis te overnachten. Eenmaal binnen volgt er nog een verrassing: Dries mag de volgende ochtend mee naar een bruiloft.

De volgende ochtend worden ze op een nogal bijzondere manier wakker: niet samen, maar ieder in een ander deel van het huis. 

Dries is uitgenodigd om vroeg in de ochtend mee te gaan naar het bruiloftsontbijt. Hij krijgt een traditioneel jasje aan en schuift aan bij een grote groep mannen. Het feest blijkt vooral te bestaan uit samen aan tafel zitten en plov eten, een lokaal rijstgerecht. Iets minder uitbundig dan hij had verwacht, maar zeker een bijzondere ervaring.

Tanya brengt de ochtend door met Dilnura, de zeventienjarige dochter van het gezin. Ze krijgt een uitgebreide rondleiding over de boerderij en mag daarna allerlei traditionele jurken, hoeden en sieraden passen. Natuurlijk worden er volop foto's gemaakt.

Dries Tanya bruiloft

Wanneer Dries terugkomt, is het tijd om afscheid te nemen. Ze stappen weer op hun Santos Adventure Lites en fietsen richting de grens met Tadzjikistan.

De bergen tegemoet

Na weken door droge vlaktes en woestijnen te hebben gefietst, verandert het landschap zodra ze Tadzjikistan binnenkomen. De wegen slingeren tussen hoge bergen en door groene valleien. Dries en Tanya genieten zichtbaar van de verandering.

Onderweg ontmoeten ze een Frans stel dat eveneens op de fiets reist. Ze blijken ongeveer hetzelfde tempo te hebben en komen elkaar meerdere keren tegen. Die avond worden ze samen met de Franse fietsers uitgenodigd voor een barbecue met lokale bewoners. Opnieuw een onverwachte ontmoeting die uitmondt in een gezellige avond.

Dries Tanya 09

De volgende dagen gaat het steeds verder omhoog. Tijdens een lange etappe overbruggen ze meer dan 2.300 hoogtemeters, een nieuw record voor hun reis.

Op weg naar de hoofdstad Dushanbe wacht ook nog de beruchte Anzobtunnel, beter bekend als de Tunnel of Death. De tunnel is ruim vijf kilometer lang en staat bekend om het drukke verkeer en de beperkte verlichting. Dries en Tanya besluiten er zelf doorheen te fietsen en vragen een automobilist om achter hen te blijven rijden.

Eenmaal in Dushanbe is het tijd om vooruit te kijken. De fietsen krijgen onderhoud, de voorraden worden aangevuld en de volgende route wordt voorbereid.

Want hier begint het volgende grote hoofdstuk van hun reis: de Pamir Highway. Een route door het hooggebergte van Centraal-Azië, waar nog veel meer avontuur op hen wacht. 

 

 

Route Deel 2

Dries Tanya 01