Waar de grote Alpencols ophouden
Santos Rijders Cees en Aniek trokken opnieuw naar de Franse Alpen. Niet voor de bekendste Alpencols, maar juist voor de rustige bergwegen van de Chartreuse, de Vercors en de Drôme. Een zelf samengestelde route bracht hen langs onbekende valleien, indrukwekkende vergezichten en uiteindelijk naar de hoge Alpen. Van zomerse hitte tot een bevroren tent: deze tocht liet opnieuw zien hoe veelzijdig fietsen in de Franse Alpen kan zijn.
Cees & Aniek
Santos Travelmaster 3+ & Travel Lite
Chartreuse
Toen we de eerste ochtend vanuit Chambéry vertrokken, stond de eerste klim vrijwel direct op ons te wachten. Geen rustige aanloop langs een rivier om een beetje in te rijden, maar meteen omhoog richting de Col du Granier. Door een omleiding kwamen er zelfs nog wat extra hoogtemeters bij. Het was even inkomen, maar al snel zagen we waarom we juist voor deze route hadden gekozen.
Achter de Col du Granier ontvouwt zich de Chartreuse, een gebied dat voor veel fietsers minder bekend is dan de grote Alpencols. Ingeklemd tussen Chambéry en Grenoble liggen groene berghellingen, kleine dorpen en rustige wegen die zich een weg banen door weilanden en bossen. Het landschap oogt vriendelijker dan de hoge Alpen, maar de bergen zijn nog steeds spectaculair en de rustige wegen zijn heel aangenaam.
Check je binnentent
Op de eerste camping hing ons een verrassing in de tent te wachten. Een meikever had zich een weg proberen te banen in onze binnentent. Gelukkig hadden we Tear-Aid mee om de gaten die het beest had weten te maken enigszins te kunnen dichten. Dus, een tip van ons: check altijd je binnentent op insecten voordat je hem inpakt.
Via de Col du Cucheron en de Col du Porte loopt de route naar Grenoble. Na de rust van de bergen voelt de stad levendig. We fietsen even door het centrum en genieten van een goede koffie voordat we de rivier verder noordwaarts volgen. Het is hier wat minder spectaculair dan in de bergen, maar ook wel lekker om weer eens vlak te fietsen. We eindigen de dag in het plaatsje Saint-Nazaire-en-Royans, waar een oude brug hoog boven het dorp hangt.
Vercors en de Drôme
Combe Laval
Vanaf daar begint een van de indrukwekkendste delen van de route. De Col de la Machine vraagt geduld. De eerste twintig kilometer stijgen vrijwel onafgebroken. Maar de beloning is groot. De weg slingert hoog langs de rotswanden van de Vercors, met diepe afgronden naast ons en steeds verder reikende vergezichten. Het is er prachtig en verrassend rustig.
We vervolgen de Vercors via de Col de la Bataille. Het is een col met meerdere beklimmingen en afdalingen achter elkaar. Bijna boven loopt de weg over een indrukwekkende hoogvlakte met opnieuw een geweldig vergezicht. Er is vrijwel niemand op de weg.
Na de Vercors opent zich het dal van de Drôme. Dat gebied kenden we al van een eerdere vakantie. Langs de rivier liggen kleine strandjes en met de warmte van die dag moesten we er natuurlijk even in om af te koelen.
Over de Col de Cabre komen we langs de oorsprong van de Drôme. Hier rijd je het natuurpark Baronnies Provençales binnen. Op een camping bij Orpierre raakten we aan de praat met een aantal fanatieke sportklimmers. Zij vertelden dat dit gebied internationaal bekendstaat vanwege de klimroutes en dat hier regelmatig grote wedstrijden worden georganiseerd. We zien de klimmers regelmatig hoog in de bergen hangen.
Op een zondag fietsen we door de Gorges de la Méouge. De weg kronkelt door de kloof, waar beneden ons een turquoise rivier stroomt. Het is er prachtig. De rivier is een hotspot om te zwemmen en te zonnen. Via Sisteron volgt de route de vallei van de Durance. Onderweg wachtte ons een onverwachte hindernis. Een afgesloten weg leek een flinke omweg te betekenen, totdat Aniek vriendelijk aan de asfalteerders vroeg of we met de fietsen via een stukje gras langs de werkzaamheden mochten. En dat mocht. Een hele opluchting, aangezien we anders misschien wel twintig kilometer terug hadden moeten fietsen.
De Alpen in
Via Gap bereikten we uiteindelijk het Lac de Serre-Ponçon. De camping lag een stukje boven het meer en bood een prachtig uitzicht op het water en de bergen erachter. We raakten aan de praat met een Italiaans stel uit de Piemonte, de streek waar we vorig jaar zo van hadden genoten.
De volgende ochtend begon met regen. Bij een bakker kregen we van bewoners het advies om niet te lang door te fietsen. Voor de middag werd zwaar onweer voorspeld. We besloten een deel van de route naar Briançon per trein af te leggen. Terwijl we die middag de tent aan het opzetten waren, brak de regen los. Perfecte timing.
Briançon bleek een heerlijke plek voor een rustdag. De dag erna kozen we, op advies van de VVV, ervoor om het dal van Névache en de Col de l'Échelle heen en weer te fietsen. Een beetje ongebruikelijk om een retourtje te maken, maar dit was het absoluut waard. Achter iedere bocht leek het stiller te worden. Een ruige rivier, oude kleine dorpjes en nauwelijks verkeer maakten dit misschien wel het mooiste dal van de vakantie. Boven op de pas konden we de verleiding niet weerstaan om nog 'even' de Italiaanse grens over te steken voor een espresso. Dat bleek een afdaling van vijf kilometer te zijn, die we vervolgens dus ook weer omhoog moesten fietsen.
Eindelijk onze handschoenen aan
Via Briançon reden we door naar Le Monêtier-les-Bains. Het begon aan het einde van de middag te regenen en dus besloten we lekker uit eten te gaan. De hele avond bleef het regenen. Toen we de volgende ochtend de tent openden, was alles wit van de rijp. De scheerlijnen waren bevroren, de zadels wit uitgeslagen en zelfs het water in de bidons was bevroren. Voor het eerst in vijf jaar fietsvakanties kwamen de handschoenen echt van pas.
Die ochtend stond de Col du Lautaret op het programma. De omstandigheden maakten de klim alleen maar mooier. De bergen om ons heen waren wit, de lucht strakblauw en overal glinsterde de sneeuw in de ochtendzon. Echt een beklimming om van te genieten. Vanaf de top daalden we af richting La Grave. Een prachtige afdaling, midden door de hoge bergen.
In Le Bourg-d'Oisans keken we onze ogen uit door de invasie van Nederlanders. De Alpe d'HuZes was hier de dag ervoor gepasseerd. We lunchten op een bankje en lieten de tent even drogen. Inmiddels stond er een hele laag smeltwater in de achtertas van Cees, waardoor die ontzettend zwaar was.
Via Grenoble en de oostkant van de Chartreuse keerden we uiteindelijk terug in Chambéry.
Na afloop van de tocht reden we niet direct naar huis, maar brachten we nog twee dagen door in een bed & breakfast in de Piemonte. Met een glas wijn, een bord pasta en uitzicht op de Italiaanse heuvels lieten we de route nog eens rustig aan ons voorbijgaan.
Eigen route
Deze route hebben we zelf samengesteld door diverse bestaande regionale en lokale fietsroutes en een route van andere fietsers met elkaar te combineren.
