Een dag in de Parmir bergen

Werkelijk ik moet nu stoppen!! Hijg hijg hijg hijg hijg..... hijg hijg hijg.... hijg..hijg....adem adem adem.... adem adem..

Hè hè ik krijg weer wat lucht. Het is nog maar 200 meter naar de top van de hoogste pas van de parmirs, de Ak-Baital-pas. Maar dit snakken naar adem ga ik nog zeker minimaal 15x meemaken voor ik boven op de pas ben. "Kom op Andries daar gaat ie weer moedigd iemand in mijn hoofd mij aan". Adem adem adem...hijg..hijg...hijghijghijg...hijghijghijghijg. Ik stop weer. Maar kijk ik ben al weer 10 meter opgeschoten. Ik stel me voor dat ik in mijn woonkamer sta en van de ene kant naar de andere loop. Binnen de afstand van mijn woonkamer heb ik al een vreselijk adem tekort. Conditie als een wijkagent zou van Hanegem zeggen. Mijn fiets duw ik ondertussen 12% omhoog op een hoogte van 4655 meter over een slecht keien wegdek. Niet zo raar dus deze verschijnselen, want er is hier te weinig zuurstof. Henk en Claudia die achter mij ook deze pas bedwingen kunnen daar met mij over meepraten. We zijn al een aantal dagen boven de 4000 meter aan het fietsen maar soms is even bukken, de fiets 3 meter verplaatsen, of 6 haringen in de grond slaan, of gewoon 10 meter lopen, al voldoende om je naar adem te laten happen. Het voelt voor mij soms alsof ik lichamelijk niet capabel bent om dit te kunnen doen. Het heeft echter niet zozeer met vermoeidheid en afzien te maken. Want terwijl je ademfrequentie als een gek omhoog gaat en je je hart letterlijk in je keel voelt kloppen kun je eigenlijk nog best rustig om je heen kijken naar bijvoorbeeld een mooie hoge berg. Dit terwijl je lichaam even totaal in paniek is totdat het weer voldoende zuurstof heeft. De geest en het lichaam zijn, volgens mij, even twee werelden. Ik vind het wel leuk om dit mee te maken.

image1 1280x960

We zijn met z'n drieën deze morgen al gestart op een hoogte van meer dan 4000 meter. Op een koud plekje maar redelijk uit de wind. Dat is wel belangrijk. We gaan vandaag iets meer dan 600 meter stijgen in ongeveer 20km. Maar via de navigatie hebben we gezien dat de laatste 3 kilometer echt zwaar zijn. De inschatting dat we over deze laatste 3 km vermoedelijk wel 2 uren zouden doen, werd later bewaarheid. Maar de besneeuwde berg waar ik naar kijk heeft dit ritueel natuurlijk al duizenden keren voorbij zien komen. In de zomer komen hier dagelijks fietsers op de pas onder veel verschillende weersomstandigheden en van twee verschillende richtingen. Ook wij kwamen op dit stukje weer fietsers tegen die wel de wind in de rug hadden. Een Spaanse, een Amerikaanse, een Engelsman en een man waarvan ik vergeten ben waar hij vandaan kwam. Even met ze praten is een leuke onderbreking van het zwoegen. Toen die berg enige honderden jaren geleden de mensen met kamelen en ezels en paarden zag aankomen overkwam deze mensen uiteraard hetzelfde. Ademtekort. Onderweg naar deze pas zagen we nog een kamelen rust- en verzamelplaats van vroeger welke was uitgehakt in de berg. Tsjonge wat waren dat avonturiers die over deze zijderoute probeerden wat geld te verdienen met handel. Daarna kwamen de wegwerkers die over deze handelsroute een weg gingen aanlegden. Ook zij hebben ademtekort gehad. Ja deze berg heeft dat allemaal zien gebeuren. Een miljoen jaar geleden stond deze berg er ook al. En over tienduizend jaar of een miljoen jaar zal hij er nog wel zo goed als onveranderd staan. Als ik me dat realiseer en er over nadenk dan voel ik me echt vrolijk, nietig en nederig tegelijk. Wat geweldig om even een "split second" deel te zijn van die berg. Maar zou er dan over 10.000 jaar ook nog gefietst worden en zou er dan ook nog een Andries naar zijn twee medefietsers lopen. Ik was namelijk wat eerder op de pas als Henk en Claudia en liep een stukje terug om uit leedvermaak te kijken hoe moeilijk zij het hadden. Humor moet je soms ook zoeken.

 image2 1280x960

Ze moeten nog 200 meter als ik bij ze ben. Het eerste wat ik te horen krijg:" je hoeft ons niet te duwen hoor!" Uiteraard begrijp ik dit volkomen want je wilt de top alleen bedwingen. Ja wij fietsers zijn een apart slag volk. Hier zie ik, hoe ook bij hen elke tien meter verder de pas op een overwinning is die je zelf wilt doen. Zo gaan ze gestaag naar de top. Maar de berg ziet ook hoe de wind een poging doet om ze niet te laten slagen. Maar ook de wind zal falen. We komen boven. Er staat werkelijk een storm boven op de pas en het stof en gruis waaien in en om je oren en zorgen er voor dat het zicht slecht is. Al met al een pas om nooit meer te vergeten. We nemen snel een paar foto's want het is met de lage temperatuur erg onaangenaam op de pas. En met zo weinig zuurstof is het kennelijk ook lastiger om je lichaam warm te houden. Dik aangekleed gaan we de afdaling in. We zijn alle drie moe en na een aantal kilometers afdaling staat er niet zo ver van de weg een Yurt. Dit blijkt een yurtguesthouse te zijn, wat een geschenk is. We kunnen in deze ronde tent die voor het zomerseizoen er is neergezet overnachten en onze uitermate vriendelijke gastvrouw zal voor ons een diner en ontbijt verzorgen. Het is aangenaam warm in de Yurt die op temperatuur gehouden wordt met gedroogde Yak stront. In het midden staat een kacheltje waar steeds wat gedroogde poep in wordt gedaan. We krijgen een heerlijk maal voorgeschoteld. Binnen de fietserwereld gaan er van allerlei verhalen over Yak producten. Maar ik vind Yak vlees heerlijk en wat ik nog lekkerder vindt is de Yak yoghurt. Eerst de klonten even wegkloppen, daarna wat suiker er bij en je hebt de lekkerste yoghurt die je maar kunt bedenken. En ik was niet de enige die dit vond. We liggen alle drie al in onze slaapzakken als onze gastvrouw zegt dat het vannacht gaat sneeuwen. En ongelofelijk lief legt ze bij ons nog een warme yakdeken over ons heen. Een topwijf zou een Amsterdammer kunnen zeggen. De gasten mogen het niet koud krijgen. Wat liggen uitersten soms dicht bij elkaar. Het ene moment ben ik letterlijk aan het worstelen om boven te komen en voelde me raar genoeg niet top, en een uur later voelde ik een supermoment van geluk in een yurt waarvan ik vroeger alleen kon dromen dat ik dit zou beleven. Zo gaat dat met fietsen.

image3 1280x960


Meer mijn Santos en Ik rijders

Peter van Mol

Peter van Mol

Ondertussen gaat het snel met de Santos. Ik heb het randonneurs fietsen ontdekt en heb nu 3 brevetten van 400km en twee van 300km gereden. Buiten een 300km heb ik alle andere brevetten met de santos gereden. Ik zit nu bijna aan 4000km en die fiets is WAANZINNIG!!!!!

Lees verder

Randall Saunders

Randall Saunders

My Santos experience

A bit of background: To give some context to my story I am 38 and have been living in Australia since 2002. Growing up in Texas I was the odd one out being interested in road riding and mountain biking rather than Friday night football. I started using bikes for commuting early on and found it enjoyable but challenging in the states being stuck using roads, always over long distances and never with the right kind of bike.

Lees verder

Rick Coreelmont

Rick Coreelmont

Ben heel blij met het resultaat en de nieuwe vork die jullie eind vorig jaar hebben omgewisseld.

Voor mij de ultieme beachracer!

Grt
Rick Coreelmont

Lees verder

Frans

Frans

De Santos Travelmaster is speciaal ontworpen voor de lange-afstandfietser. Als zodanig heeft hij zich bij ons al gedurende duizenden kilometers op meerdere continenten bewezen. Als fietsreiziger hebben we er een betrouwbare en comfortabele metgezel aan. Het reizen per fiets brengt je in contact met het echte leven van “de man op de straat”, met alle praatjes, groeten, geluiden en geuren van dien.

Lees verder


Contact
Schillingweg 41
2153 PL Nieuw-Vennep
+31 (0) 252 426 123
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
www.santosbikes.com
 
           


Vind een dealer
Vind een dealer bij jou in de
buurt en test je favoriete fiets.
 
Stel je fiets samen
Stel je fiets samen en bouw
'm op zoals jij dat wilt.
Eenvoudig.


Aanmelden Nieuwsbrief
Als eerste op de hoogte van Santos nieuws.

Bedankt voor je aanmelding!