De afgelopen weken

Je dacht toch niet dat ik stil ging zitten na mijn terugkomst in Nederland? Helaas toch wel, 'doctors orders'...

Het was een machtig mooi feest de afgelopen twee maanden, al ging het soms niet helemaal zoals gepland. Na door Noord Spanje geracet te zijn, in 1 dag door Andorra en als een speer door Zuid-Frankrijk was ik nog net op tijd in Lyon voor een afspraak met mijn beste maat, die ik al 2 jaar niet gezien had. Vreugde, een knuffel en daarna eten en bier volgden, gezellige avonden, net als voorheen. Voordat je nu denkt dat dit een van die 'zon, strand en zuipen' vakanties was: deze ontmoeting stond ook in het teken van mijn 'acclimatiseren'. Kaartjesautomaten, supermarkten en drukke steden... Wennen hoor!

Dit was ook deels de reden dat in Noord-Frankrijk meer dan een week bij mijn moeder verbleef. Even rust, mensen om je heen maar je ook kunnen terugtrekken als dat nodig is. Ik zal nooit vergeten hoe ik me voelde na de 1ste nacht: ziek, moe en uitgeput. Na twee jaar had ik eindelijk weer een warme knuffel van mijn moeder gehad (wat ik denk ik toch het meest gemist had) en mijn lichaam reageerde heftig op de rust die er opeens was: ik kon het me nu permitteren om ziek te worden. Het besef dat ik het zeer waarschijnlijk ging halen kwam toen ook pas echt binnen...

De andere reden voor mijn verblijf in Noord-Frankrijk: het wederzien met Anna, 'die meid uit Kathmandu'. We ontmoetten elkaar in een Hostel in Nepal. Ik kwam daar toen binnen met bevroren tenen en zij was even tot rust aan het komen van een tocht door de Himalaya. Zonder evenwicht en met nog maar een beetje haar op mijn hoofd moet ik er uitgezien hebben als een mafkees, maar zij oordeelde niet. Sterker nog; ze was geïnteresseerd in het feit dat ik geen evenwicht had en wilde me daarmee helpen (ze is niet voor niets fysiotherapeut). De volgende ochtend rende ik achter haar aan door een leeg Kathmandu, een hand aan een geïmproviseerd harnas dat ze om had en de andere hand zwaaiend om te proberen rechtop te blijven. De pijn was niet om te harden - lang leve de pijnstillers - maar het resultaat was overweldigend. Na een week liep ik mijn eerste 5 km zelfstandig, zonder vallen!

Omdat het als een nieuw begin voelde, besloot ik mijn hoofd helemaal kaal te scheren (zo'n kale plek op je kruin was voor oude mannen, vond ik). Raden wie het scheermes over mijn hoofd haalde... Helaas betekende een nieuw begin ook een einde: Anna verzamelde haar spullen en vervolgde haar reis. Onze paden splitsten zich weer en na een vreemde knuffel namen we afscheid van elkaar. Ik riep nog toen ze weg liep:'See you in 19 months'!
19 maanden later stond Anna daar opeens weer, in Noord-Frankrijk bij het kampvuur waar mijn moeder net een deuntje speelde op de gitaar... We besloten dit nieuwe avontuur aan te gaan, nog voordat ik een officieel eind had gebreid aan mijn reis rond de wereld. Dus toen: door richting Utrecht! Ik wilde dit avontuur dat nu al zo lang speelde in mijn leven afronden.

Ik vertrok met een brok in mijn keel, mijn kersverse vriendin opnieuw achterlatend, maar met onwijs veel zin om iedereen weer te gaan zien in Nederland! Sommige vrienden zijn gaan samenwonen, hebben kinderen gekregen of zijn juist uit elkaar gegaan. Het is bijna niet voor te stellen hoe veel ik heb gemist van hun levens!

2 september 2017 bereikte ik Utrecht weer. Op een 'geheime' locatie kreeg ik een uniek voor deze dag gemaakt shirt en ontmoette ik al een aantal van mijn beste maten (die mannen met oranje hesjes, die de dag in goede banen zouden leiden). In stoet vertrokken we voor het persmoment naar de Stadhuisbrug, de zon scheen en ik voelde me goed! Ik verwachtte (naïef?) misschien 20 of 30 mensen, maar HET HELE PLEIN STOND VOL! Ik werd verwelkomd met vlaggen, spandoeken, tranen... Ik kan er nog niet helemaal bij en krijg ook tranen in mijn ogen nu ik dit typ. “Waanzinnig” is misschien wel het enige woord dat past. Dank jullie allemaal voor deze allerhartelijkste ontvangst!

FB IMG 1504426489722

Overvallen door media, familie en volgers werd ik uiteindelijk richting de trouwzaal van het stadhuis gedirigeerd, waar ik ook nog eens officieel welkom terug geheten werd door de Burgemeester van Utrecht! Na een toespraak vol anekdotes werd het glas geheven op mijn terugkomst in Utrecht. Om het officieel te maken moest ik enkel nog onder de Dom door fietsen; in gezelschap van de Burgemeester reed ik de laatste kilometer van mijn 55.000km lange reis op de fiets! ..... Klaar!

FB IMG 1504501133882

FB IMG 1504501145115

Die avond barstte het feest los, uiteindelijk lag ik rond half 7 's ochtends op de bank bij een vriend. Om 10 uur werd ik met een schok wakker: EN NU? Ik had geen flauw idee, zwart gat, dacht ik, maar zo snel al? Er was genoeg te doen, dus de volgende dagen sliep ik bij vrienden in huis en maakte ik lange dagen. Ik heb enkele malen zelfs gegeten op het mediapark in Hilversum: de interesse vanuit de media was overweldigend! Heb je iets gemist, bekijk mijn site of de filmpjes op FB.

Nu terug in Nederland begon ik weer mijn oude ritme op te pakken, wat met horten en stoten ging. Het “normale leven” overviel me op onverwachte momenten. Zo ben ik bv een keer in janken uitgebarsten toen een vriend vroeg of ik iets in de koffie wilde, terwijl ik al versteld sta van een beker met inhoud... Water uit een kraan, en dan ook nog koud of warm! Een bed en een dak waar je wakker wordt, een koelkast vol met eten, boter op je boterham doen.EndanstajeindeAHXL, mensen zijn gestrest, opgefokt en egoïstisch. Sta je bij de tomaten, lastige keuze als er 7 verschillende types zijn... Niemand lijkt zich te realiseren wat een luxe het is om uit 7 (serieus waar, check het maar eens) verschillende soorten tomaten te kunnen kiezen! Ik wilde gewoon een tomaat...

Dit alles is ook fijn natuurlijk, maar als je gewend bent aan een tent, overleven en avontuur iedere dag... Ik weet me hier nog niet echt raad mee, vandaar ook dat ik nu niet in Nederland maar in Slovenië zit. Ik ben er met Anna tussenuit gegaan. Ze lijkt enigszins te snappen wat ik doormaak, gelukkig. Het zal tijd nodig hebben om te wennen, veel tijd. Maar wil ik dat wel? Waarom Nederland en waarom niet Oostenrijk of Canada? Of nog avontuurlijker, Antarctica? Ik ga het zien. Eerst mijn boek nu, alle ervaringen opschrijven die nog vers in mijn geheugen zitten – hou mijn updates in de gaten voor verkoopinformatie! Er zijn zoveel verhalen die ik nog niet heb kunnen delen met jou; zoveel mooie maar ook heftige...

Volgende land en uitdagingen: onbekend
Nog te gaan: 80+ jaar

Wat ik momenteel echt nodig heb, is een eigen plekje, voornamelijk om spullen op te slaan en een bed neer te planten. En natuurlijk mijn lieve vrienden om me heen, zeker nu ik even niet kan fietsen omdat ik een aanrijding met een voetganger heb gehad afgelopen week en kamp met een hersenschudding en gekneusde kaak en strottenhoofd. Toch kan ik ook al verklappen dat er twee nieuwe fietsen in aantocht zijn! Overeenkomst tussen die twee is dat ze allebei gemaakt zijn om er helemaal op los te gaan, voor een plannetje dat ik stiekem in mijn achterhoofd heb... Waarom twee, wat precies en wanneer zal ik je in de komende periode gaan vertellen! Update 26 zal er dus ook nog komen, stay tuned!

 

‘Mijn naam is Jan en ik werk bij de gemeente, maar Rick hier is de hele wereld rondgefietst!’

Jan van Zanen, Burgemeester van Utrecht | Utrecht | 2/9/2017

 



Contact
Schillingweg 41
2153 PL Nieuw-Vennep
+31 (0) 252 426 123
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
www.santosbikes.com
 
           


Vind een dealer
Vind een dealer bij jou in de
buurt en test je favoriete fiets.
 
Stel je fiets samen
Stel je fiets samen en bouw
'm op zoals jij dat wilt.
Eenvoudig.


Aanmelden Nieuwsbrief
Als eerste op de hoogte van Santos nieuws.