Vlaanderen

Het is een gure februari-ochtend. Trapper gaat bij Zelzate linksaf het kanaal over Vlaanderen in. De dag ervoor reed hij nog begeleid door een voorzichtig zonnetje wonderschoon over dijkjes langs de Schelde. Maar dit? Hoe lelijk wil je het hebben.

Langs het kanaal richting Gent reed hij kilometer na kilometer met uitzicht op overjarige industrie. Slordig achtergelaten containers waar schijnbaar niemand meer naar omkeek, verlaten terreinen, dichtgetimmerde huizen. Er komt een moment waarop versleten industrie weer mooi wordt, maar die tijd was in Zelzate nog ver weg. In het centrum passeerde hij een pleintje, brokkelig omgeven door gevels als een slecht gebit. Hij zag af van zijn voornemen hier een lunchplek te zoeken. Hoeveel troosteloosheid kan een mens aan. Hij reed maar door. Buiten de bebouwde kom werd de weg snel slechter. Bonkige keien bedekt met een glibberige laag klei. Hij was blij dat hij voor de robuuste mountainbike gekozen had en niet voor de lichtvoetige Race Lite. En dat hij niet bezuinigd had op de afmontage: de Magura-vork maakte dat het allemaal nog draagbaar bleef.

'Hier worden dus de winnaars van de ronde van Vlaanderen geboren’, dacht hij. Urenlang stoempen tussen grauwe landerijen, met hier en daar een hof met een paar half vervallen schuren. Verderop een vuilwitte bungalow met gesloten rolluiken. Welkom in België. Trapper doet zijn eigen Vlaamse klassieker. De wind heeft hij inmiddels niet echt meer mee. Slijk op de stenen en een vieze miezer tegen. Dubbele rijen populieren als langs een lineaal getrokken tot in het verdwijnpunt. Een oefening in perspectief.

Als hij op televisie naar de ronde van Vlaanderen keek, beloofde hij zichzelf steevast dat hij dát nooit zou doen. Dat was geen fietsen. Trapper was nu eenmaal meer van het strakke asfalt. Maar je moest dus nooit nooit zeggen. Na een kilometer of wat begon hij er zowaar wat lol in te krijgen. Bij een mountainbike hoorde nu eenmaal wat ruiger fietsen en dat was dit absoluut. Hij kwam geen sterveling tegen. Niemand te zien. Fietsen in niemandsland op anderhalve zich schor blaffende hofhond na. Mooi van lelijkheid, dát was het. Onder een stralend zonnetje tussen de Toscaanse heuvels een potje glimmend gepoetst peddelen kan iedereen. Dit was het echte werk, met zo'n modderstreep op je rug. Op een kruispunt moest hij naar links; het beetje wind tegen veranderde in écht wind tegen. Die rekening krijg je nu eenmaal als je een rondje rijdt. Trapper moest eigenlijk zo onderhand wel wat eten, iets stevigs, maar de dorpjes die hij passeerde waren niet meer dan een klodder huizen. Geen bakker of buurtsuper te bekennen, laat staan horeca met een warme latte. De romantiek zou compleet zijn als er nu op een verlaten dorpsplein een frietkot opdook. Mooi niet dus. Er bleef Trapper weinig anders over dan het noodrantsoen muesli repen naar binnen te schuiven; de 125 Kj die dat opleverde moesten hem maar thuisbrengen.

's Avonds in het restaurant krijgt hij naast zijn biefstuk een grote portie van die mooie, dikke, met de hand gesneden frieten. Awel, schoon gefietst zunne!

Trapper



Contact
Schillingweg 41
2153 PL Nieuw-Vennep
+31 (0) 252 426 123
Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.
www.santosbikes.com
 
           


Vind een dealer
Vind een dealer bij jou in de
buurt en test je favoriete fiets.
 
Stel je fiets samen
Stel je fiets samen en bouw
'm op zoals jij dat wilt.
Eenvoudig.


Aanmelden Nieuwsbrief
Als eerste op de hoogte van Santos nieuws.